Even een berichtje vanuit het hoofdkantoor in Memphis, van Ducks Unlimited. Voor geinteresseerden: www.ducks.org. Via de vader van Greg Spencer (waar Ben voor ons huwelijk bij woonde) ben ik aan deze baan gekomen. Hij, John, werkt hier al zeker 10 jaar. Hij wist van de vacature en stuurde het door. Ik ben na wat uitstel en stilte, uiteindelijk toch uitgenodigd voor een interview eind augustus. En ja hoor, 3 dagen later werd ik gebeld dat ik 1 september 2011 kon beginnen.
Nu, 9 september, zit ik hier dus meer dan een week. Met gelijk een nationaal vrije dag afgelopen maandag. Een verdiend weekend, structuur om jezelf klaar te maken en officieel aan te kleden...en nu beginnen ook de kortere dagen weer.
Vergeleken met mijn vorige baan bij Compassion is dit zeker even omschakelen. Opeens, van veel vrijheid en samenzijn met Ben, terug naar de realiteit en werken voor de centen. Dat neemt gewoon even een dag om aan te wennen. De eerste twee dagen (1 en 2 september) was ik super emotioneel. Ik was moe van alle indrukken op een nieuwe werkvloer en lastige Engelse termen en Memphis-accenten. Ik kon geen eend meer zien, ze zijn hier overal! (opgezette, houten, stenen, op schilderij...etc.) Het is een cultuurtje apart en veel medewerkers hier werken hier zeker wel 10 jaar, maar ook heel veel al 15 of 20 jaar. Ik ben nog maar 26 jaartjes oud! Moet je nagaan! Ik zag mezelf dus al helemaal grimmig en grijs worden in m'n kleine hoekje van de afdeling.
Maar, nu is het een week verder en ik kan eerlijk zeggen dat het prima is. Ik leer elke dag een beetje bij van de activiteiten/verantwoordelijkheden die ik zal gaan oppakken. Het hele kantoor is helemaal onderste boven aangezien ze al het tapijt aan het vernieuwen zijn. Stel je een complete school voor, zo groot is dit gebouw. Het is echt heel veel werk. Volgende week wordt onze Member-afdeling onder handen genomen. Ik zit ergens anders, dus kan blijven zitten waar ik zit en pas naar m'n officiele plekje als het nieuwe vloerbedekking er ligt.
Ik werk veel met oudere vrouwen, zelfs al een paar met pensioen, maar die terug zijn gekomen omdat ze thuis niks te doen hadden. (Geen gedachte in MIJN hoofd dat dat mij gaat overkomen als ik 65+ ben!!!)
Er werken veel Afro-Amerikanen hier, sommigen met een zwaar Southern of Memphis/Tennessee accent. Let maar op, als ik weer op Nederlandse bodem ben, kan ik 't zo nadoen. Ik vind dat ik 't nu al goed kan nadoen, maar Ben vind 't irritant. haha! :-)
Het is een cultuur apart hier in het Zuiden van de Verenigde Staten. Veel geschiedenis op het gebied van rascisme. Ik moet het nog ontdekken want veel blikken of opmerkingen heb ik nog niet gehad. Ben en ik zijn dan ook voornamelijk omgeven met een geweldige kerk die daar niks mee heeft en juist erg "inter-racial" of internationaal is.
Tot zover. M'n cappuccino is op en ik moet weer aan de bak.
Love y'all! (Kijk? Daar is al een glimps van the Southern me...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten