Sinterklaas

Vorige week, op de enige echte 5 December, hebben we hier in onze kleine woonkamer, Sinterklaas gevierd. Ik heb enkele vrienden uitgenodigt en Ben (en 2 vrienden van z'n werk) konden vrij krijgen die avond. Via TheDutchStore.com heb ik kruidnoten, schuimpjes & gevulde speculaas kunnen bestellen en zoals de Officer-traditie het kent...heb ik zelf ook Speculaasjes gebakken & echte Hollandse (Cacao) Hot Chocolate gemaakt. HEERLIJK!

Hier enkele foto's om eventjes mee te genieten.

Nora Petit gedichtje om van te genieten

Ik wil met weinig middelen
de verstaanbare taal van het hart
de wereld bewoonbaar maken

niet mooi niet poëtisch gewoon
bereikbaar voor iedereen
om te zien wat jij niet ziet
om te horen wat niemand meer weet.
geef mij daarom je hand
dan zie ik wie je bent
een bedelaar aan de poort
een mens een dier een vriend
ik zeg je geef je hand
ik ben toch net als jij
laten we samen iets doen
de wereld bewoonbaar maken
voor mensen zoals wij
(Nora Petit)

Mei...even een terug sprong.

Vandaag ontving ik via e-mail hele leuke foto's van lieve Reida met stoere foto's van haar aan 't werk bij de immigratiedienst e.d. Ik besefte me hoe LEUK 't is om gewoon 1x in de zoveel weken...en niet MAANDEN (Stefanie!) foto's op de blog te zetten en het lieve thuisfront een beetje beter op de hoogte te houden van wat er hier allemaal gebeurd. Want er gebeurd ZO VEEL! Facebook is handig, maar dat brengt niet sommige gedachten of gevoelens of reflectiemoment mee. Een blog doet het wel weer.
Ik zal proberen beter te zijn.
Op dit moment, merk ik- dat ik in een soort fase zit dat ik merk dat ik me de laatste tijd sneller verdrietig voel. Het lijkt alsof ik meer in "touch" met m'n emoties raak of misschien nu pas begin te beseffen wat er zich de afgelopen anderhalf jaar, en daarvoor, allemaal heeft afgespeeld. Voor mij zal het dan daarom alleen al goed zijn eventjes van me af te schrijven. Het was hier vorige week Thanksgiving. I know...November 2012. En mijn laatste post was in Mei, toen mam en Reida op bezoek kwamen. Dit lijkt inmiddels alweer jaren geleden. Helaas. Ik wou dat ik de tijd kon terug draaien soms. Wat had ik graag alle dagen vrij genomen om lekker mee te wandelen en NOG meer kopjes thee op deze zitzak-bank te hebben. Maffe "Kroken" humor, noem ik het dan maar. Niemand snapt het, behalve de Officers. :-) Ik had VEEL meer foto's willen nemen. Gelukkig bestaat er zoiets als herinnering. Want een mooie en volle maand was dat. Mei.
Nu zo tussen Thanksgiving en de Kerst in- kan het misschien met al deze feestdagen om me heen en een kerstboom in de woonkamer ook wel zijn dat het allemaal wat dichter bij komt. Niet voor niets zijn er allerlei shows en liedjes over de Kerst en families of geliefden weer bij elkaar. Het is de realiteit. Ik zit een oceaan verwijderd vaan veel lieve mensen en ik mis ze. Extra erg.

Hier enkele foto's van lieve mam en Reida en een paar foto's van Ben en mij van enkele weken terug toen de Herfst bladeren nog mooi en kleurvol waren. :-) Door enkele mensen met goede camera's wat foto's laten maken. (Later meer daar van). ;-)

Momma is here!

Gister avond hebben we mam van 't vliegveld in Denver opgehaald. Rond 20:30 kwam ze aan...helemaal zwevend en jetlaggerig (Ik weet 't, dat is geen woord...). Het was ZO fijn haar weer te zien. Gewoon ook om haar hand weer vast te houden, te knuffelen enzovoort.
Het was ook de eerste officiele keer dan Ben haar nu ontmoette en hoe dubbel het ook allemaal ergens is...die twee zullen het vast goed met elkaar vinden. :-)
Nog een middagje werken en ik ben morgen (vrijdag) en 't weekend lekker VRIJ!
Maandagavond weer op en neer naar Denver om Reida op te halen. Wat een feest! Het is prachtig "Colorado" weather (Zonnig)...dus mam krijgt de echte Colorado experience.\

More to come...

Happy 27!

Time just really flies. I always feel as if it's an excuse...but my last post was written March 27th and here we are May 11th. Reida's Birthday, yeey!
I cannot believe she already turned 25 today! That sounds so old!
I, myself, turned 27 on April 22nd and I thought it was going to be nothing very special, because Ben would be in Minnesota the whole weekend to speak for Compassion. Little did I know...

He had a whole suprise party planned for me Friday evening April 20th, and below are some pictures of the result.
Every Thursday evening we have dinner with a bunch of people, which they call Comm-dinner. These girls are just the sweetest for showing up on a suprise party all planned by Ben. I was SO amazed!
He totally scored points and I'll definately make sure I'll plan something good in return.
It was wonderful evening with music and wine and chocolate covered strawberries, giant pretzels dipped in chocolate...chocolate cupcakes with strawberries. Mjammeeee!!!
A VERY good way to start my 27th year of life.

Terugblik op 2 maanden Colorado

Wat gaat de tijd toch snel. We wonen inmiddels alweer 2 maanden in Colorado Springs. Ik denk dat het na enkele foto's nodig tijd is een beetje een update te geven van hoe en wat we allemaal hebben gedaan deze afgelopen twee maanden.

We kwamen aan met ons UHaul-vrachtwagentje op 26 Januari, en verbleven de eerste 2 weken bij vrienden in Castle Rock, ongeveer 25 minuten ten Noorden van Colorado Springs. Lorie en Scott hebben een groot huis die ze eigenlijk zouden delen met een stel vrienden, maar dat ging op 't laatste moment niet door, dus ruimte genoeg om voor Ben en mij onze eerste twee weken daar te verblijven. Het was ontzettend gezellig. Lorie ken ik via Compassion. Zij werkt daar ook. Scott, haar man, werkt vanuit huis en heeft zijn eigenlijk design bedrijf. Hij ontwerpt websites, magazines, folders, video e.d. Ze hebben een super schattig hondje Nixon, wat ze echt zien als hun kleine babietje. Zo'n schattig fluffy beestje. :-)

Dag 1 in Colorado zijn Ben en ik al op wat huizen/apartementen jacht geweest en vonden die dag, met een goede deal, een 2-slaapkamer/2-badkamer apartment en daar zijn we ingetrokken op 11 februari. Langzaam maar zeker wordt het echt ons plekje. Veel van onze spulletjes hebben we gekregen in Memphis van al die lieve gastvrije mensen...dus het is een beetje een zooitje van vanalles en nogwat, maar met kleine dingetjes probeer ik het gezellig te maken. Ik heb ontdekt dat de Salvation Army (2e-hands winkel hier) vaak 50% korting heeft, dus NOG goedkoper is. Dus ik ga helemaal los natuurlijk. :-) Stofzuiger voor $15. DVD-spelertje voor $6...enzovoort.

Ik ben begonnen met werken bij Compassion op 6 februari, maar de eerste weken waren training. Nu, sinds zo'n twee weken zit ik fulltime aan de inkomende telefoon. Ik spreek met sponsors elke dag, en help hen met hun vragen. Het maken van betalingen, informatie geven, uitzoeken. Het is erg bijzonder wie je aan de telefoon krijgt soms. Gemiddeld zijn Amerikanen erg vriendelijk. Maar het is mijn taak om ook altijd behulpzaam en vriendelijk te zijn, ook al zijn het sponsor die alleen maar even een betaling willen doen. Om te proberen hen te bemoedigen en te bedanken voor wat ze doen voor het kindje dat ze sponsoren...is een kunst op zich. Aanvoelen van de sponsor's hun karakter of in wat voor 'sfeer' ze bellen.
Vorige week had ik een sponsor die ontdekte dat ik uit Nederland kwam, en met vroeg wanneer ik weer terug kan om familie te zien. Ik vertelde haar dat dit waarschijnlijk in September zou zijn, en ze wilde gelijk voor me bidden. Voor alle voorbereidingen...van alles. Maakt me klein, zoiets.
Maar het gaf mij ook de boost om voor andere sponsors te bidden. Eind vorige week had ik een vrouw die belde, half huilend met bibberende stem en ging blijkbaar door een hele verdrietige fase in haar leven. M'n hart brak echt toen ik haar zo verdrietig hoorde en vroeg of ik voor haar kon bidden. Dat heeft haar volgens mij heel goed gedaan. :-)
Ik heb het (dus) goed naar m'n zin bij Compassion. Ben en ik hebben akkoord gekregen om in September naar Kenia en Nederland te reizen en zijn de hele maand vrij. Ik kan niet WACHTEN! Mam en Reida zullen in Mei hier komen voor ongeveer anderhalve week....en daar zien ik en Ben ont-zet-tend naar uit!

Ben, heeft de afgelopen twee maanden een heel aantal evenementen gehad waar hij kon spreken voor Compassion. Van Texas naar Florida en Alabama...en straks naar Nasheville, Seattle, Denver, Minnesota etc....Ben zal praktisch de hele maand van April in de weekenden weg zijn voor Compassion. Dat geefts ons mooi de kans om wat extra de sparen en zo onze tickets gauw te betalen naar Nederland! :-)

Ik ben begonnen met hardlopen met Evy (Vlaamse mp3-tjes) dus dat ik wat ik doe aan sport. :-) Ben was laatst naar een Tukwando (ofzo) proefles geweest, maar dat is uiteindelijk veel te duur. :-)
Verder vullen Ben en ik nu onze vrije tijd met dingetjes regelen of nieuwe plekken ontdekken hier in Colorado.
Het is prachtig hier. Bergen, overal en elke dag om je heen. 300 dagen uit 't jaar scherpe zonneschijn, en de levenstijl is veel gezonder met meer "buiten" dan Memphis. Gezellige koffieplekjes, goede restaurants...dat is wat 't maakt voor mij...en ik denk dat Ben 't ook wel leuk vind. Haha! (Hij is meer van het "Doe me maar gewone koffie".)

Ik hou het hier maar even bij- ik wil 't ook niet een te lang boekwerk laten worden. :-)
Groetjes!

Een dagje naar de Air Force Academy

Afgelopen weekend zijn Ben en ik en onze nieuwe vriendin Kimi (waar ik samen mee werk bij Compassion) naar de Air Force Academy geweest. Ben wilde me de Chapel daar laten zien en het was ont-zet-tend de "moeite" waard. WAT een prachtig gebouw. Eindelijk wat moderne architectuur hier in Amerika. :-)
Hier enkele maffe foto's van ons dagje uit...

Van een afstand...

Falcon, roofvogel. Het symbool van de Air Force Avademy (AFC)

4 jaar voorbereiden, 5 jaar bouwen. Het was het waard

In de spiegel van het mega-orgel, even een artistiek fotootje. :-)

Nieuwe vriendin, Kimi.

Het orgel. Machtig groot. 

Ben legt even de structuur uit...

En zo kom je de chapel binnen....zo mooi!

Vliegtuigje

Ben leest zich in in de wandeling...

En daar achter die twee rare meiden....de prachtige chapel. :-)

the Garden of the Gods

Meet Nixon. Toen we twee weken bij Lorie en Scott inwoonden toen we hier aankwamen in Colorado...vielen Ben en ik beiden voor dit schattepatatje. :-)

Het is inmiddels enkele weken geleden, maar we hadden wat hout van vrienden gekregen, dus Ben als echte kerel...gelijk die avond een vuurtje stoken. :-)

Ongeveer 4 weken geleden nam Ben me op een date naar de beroemde "Garden of the Gods' hier Colorado Springs. Een touristische hotspot. PRACHTIG. De rotsen hebben hun vorm (blijkbaar) gekregen door de wind.

Als je goed kijkt, kan je een gezicht zien in de rots. :P

Actieve outdoorsy Coloradians. Nee....dat ben ik (nog) niet. :-)

Typische "Garden of the Gods"

Even een verliefd-samen-fotootje. Beetje mislukt door de schaduw, maar OK. :)

Nog een raar gezicht...zoek zoek...

De ultieme foto bij deze rots. Heel maf hoe het zo z'n vorm heeft gekregen...

En na een heerlijke wandeling in de Garden of the Gods, nam ik Ben naar een aanraden van mensen op 't werk, die me hadden verteld over deze Hollandse Bakkerij! Ik ging helemaal uit m'n dak!

Droste chocola & beschuiten...van veel producten ontdek ik nu pas hoe Nederlands ze zijn...

Met dank aan onze kolonisatie in Indonesie...worden ook al de Indonesische sausjes en pakjes als Nederlands gezien. :-)

De beroemde citroen ballen die ik altijd wist te vinden in Opa's oude saab, in 't dashboard kastje. :-)

De kleinzoon van immigranten naar Michigan, die in Colorado nu hier zijn Nederlandse  bakkerij voortzet.